Ιλιένκοβ, Έβαλντ: Δραστηριότητα και γνώση

Στην παιδαγωγική υπάρχει ένα προβληματικό και παράξενο θέμα, το οποίο συνήθως περιγράφεται ως το πρόβλημα της «πρακτικής εφαρμογής της γνώσης στη ζωή».

Και είναι όντως αλήθεια ότι ο απόφοιτος του σχολείου (είτε δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, είτε πανεπιστημίου) βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα του να μην ξέρει πώς να «εφαρμόσει» τις γνώσεις του στα προβλήματα που εμφανίζονται έξω από τους τοίχους του σχολείου.

Read More

Παλαιολιθική τέχνη στο Σπήλαιο της Αλταμίρα

Το Σπήλαιο της Αλταμίρα βρίσκεται στην Βόρεια Ισπανία, 30 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα Σανταντέρ της επαρχίας Κανταβρία. Είναι διάσημο για τις σπουδαίες πολύχρωμες σπηλαιογραφίες του που ανάγονται στην παλαιολιθική εποχή και απεικονίζουν σκηνές κυνηγιού καθώς και διάφορα ζώα της τοπικής πανίδας.Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες,οι παλαιότερες από τις σπηλαιογραφίες που υπάρχουν μέσα στο σπήλαιο χρονολογούνται μέχρι και 36.000 χρόνια πριν(!).Αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1985.

Η ανακάλυψη της Αλταμίρα

Το σπήλαιο της Αλταμίρα ανακαλύφθηκε τυχαία από έναν κυνηγό,τον Μοντέστο Κουμπίλας το 1868.Το 1876 το σπήλαιο επισκέφθηκε ένας ντόπιος ευγενής ονόματι Μαρσελίνο Σανζ,ο οποίος ήταν και ερασιτέχνης αρχαιολόγος.Τρία χρόνια αργότερα το 1879 ο Σανζ θα επιστρέψει ξανά στο σπήλαιο μαζί με την οκτάχρονη κόρη του και θα ξεκινήσει τις ανασκαφές στην είσοδο του σπηλαίου εισέρχοντας έτσι στον πρώτο θάλαμο.Εκεί θα ανακαλύψει τις διάφορες ζωγραφιές σπάνιας ομορφιάς στα τείχη του σπηλαίου,μαζί με κόκκαλα ζώων και πέτρινα εργαλεία.Πεπεισμένος για την αυθεντικότητα της πρώιμης αυτής μορφής τέχνης και το γεγονός ότι χρονολογείται από την παλαιολιθική εποχή,θα εκδόσει το 1880 περιγραφές που αφορούσαν τα πρόσφατα ευρήματα του.

Read More

Οι μεγάλοι Θεοί ήρθαν μετά...

Ίσως όταν κάποιοι σκέφτονται τη θρησκεία, ο νους τους να πηγαίνει σε έναν θεό που ανταμείβει το καλό και τιμωρεί τους πονηρούς και «κατεργαρέους». Φυσικά η ιδέα αυτή των ηθικά αφοσιωμένων θεών δεν είναι σε καμία περίπτωση καθολική. Οι κοινωνικοί επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και    καιρό,  ότι οι παραδοσιακές κοινωνίες μικρής κλίμακας – το είδος των κοινωνιών που οι ιεραπόστολοι συνήθιζαν να αποκαλούν «παγανιστές» - φαντάζονταν  έναν πνευματικό κόσμο που ελάχιστα ενδιαφερόταν για την ηθική της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η ανησυχία τους ήταν λιγότερο για το αν οι άνθρωποι συμπεριφέρονταν ωραία μεταξύ τους και περισσότερο για το κατά πόσον εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους στα πνεύματα,  στα οποία φυσικά επεδείκνυαν την κατάλληλη εκτίμηση.

Read More

Η εξέγερση των παλαιών πολεμιστών

 Α

Ονομάζομαι Βίκτωρ Καντέραμπεκ, ηλικίας 63 ετών και είμαι ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού στην πλατεία Ρόκυτσανυ. Από το 1882 είμαι πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος του Συνδέσμου Παλαιών Πολεμιστών και ουδέποτε ο πανάγαθος Θεός με εγκατέλειψε. Ευτύχησα να έχω πολλά παιδιά που μόνο χαρά μου δίνουν. Στο σύνδεσμο είμαστε όλοι σαν αδέρφια, γιατί μας ένωναν οι κοινές αναμνήσεις των μεγάλων μαχών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Στο σύνδεσμο ανήκε και ένα γεροντάκι που ερχόταν στις συναντήσεις μας πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι. Μίλαγε συχνά για τη μάχη στην Κουστότσκα κατά των Ιταλών και για το γενναίο στρατάρχη Ραντέσκυ. Το δημοτικό συμβούλιο και η μητρόπολη ήταν πάντα στο πλευρό μας. Και εμείς απαντήσαμε κάθε φορά με ιδιαίτερο ενθουσιασμό στις προσκλήσεις τους μετέχοντας σε όλες τις γιορτές που γίνονταν στην πόλη και πρώτα απ’ όλα στο γιορτασμό της Ανάληψης του Κυρίου, όταν για τον κόπο μας το τοπικό εργοστάσιο ζυθοποιίας μας έδινε δωρεάν 18 βαρέλια μπύρα. Θέλω να με πιστέψετε ότι δεν είναι εύκολο πράγμα να παίρνεις  μέρος στη λιτάνευση της εικόνας της ανάληψης στους κεντρικούς δρόμους, με ζεστή ή βροχή. Αφού τελείωνε η λιτανεία ακολουθούσε στην ταβέρνα η πραγματική ανάληψη! Όλοι οι παλιοί πολεμιστές καθόταν μαζί, ο ένας για όλους και όλοι για έναν,  μπροστά στα 18 βαρέλια μπύρας και διηγότανε πως πριν χρόνια γλίτωσαν την Αυστρο-Ουγγαρία από μία βέβαιη καταστροφή.  Και σε παρόμοιες στιγμές γεμάτες συγκίνηση και νοσταλγία,  όταν οι καρδιές μας χτυπούσαν στο ρυθμό των παλιών αναμνήσεων,  κανείς δεν ήταν δυνατόν να σκεφτεί ότι θα έρθει μία μέρα που θα αναγκαστούμε να παλέψουμε σκληρά για να υπερασπίσουμε ότι το ιερότερο είχαμε, το δικαίωμα της δημόσιας εκδήλωσης. Αλλά δυστυχώς όπως φαίνεται αυτή είναι η μοίρα του παλιού πολεμιστή, γεμάτη βάσανα και στενοχώριες, όπως και η ζωή του στρατιώτη.

Και να τι έγινε. Το Γενάρη του 1912 έφτασε στην πόλη μας είδηση ότι διαλύονται όλοι οι σύνδεσμοι παλαιών πολεμιστών. Τότε εξεγερθήκαμε όλοι εμείς οι επιζήσαντες των ηρωικών μαχών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, μαζί και το γεροντάκι που πολέμησε στην Κουστότσα. Όλοι εμείς που διατηρούσαμε άσβεστη την ιερή μνήμη του αγώνα υπέρ βωμών και εστιών, και περνάμε δωρεάν από το εργοστάσιο ζυθοποιίας 18 βαρέλια μπύρας στην επέτειο της Ανάληψης του Κυρίου! Τότε αποδείξαμε ότι είμαστε πάντα έτοιμοι να υπερασπίσουμε την πατρίδα, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή μας.

Read More

"1945"- Ένα αξιόλογο ασπρόμαυρο δράμα

Το «1945» είναι είναι ένα ασπρόμαυρο δράμα , με φόντο την άμεση μεταπολεμική περίοδο στην αγροτική Ουγγαρία , του Ούγγρου σκηνοθέτη Ferenc Török που αποτελεί μια προσαρμογή μιας μικρής ιστορίας από τον Gábor T. Szántó .

Η άφιξη δύο Ορθοδόξων Εβραίων οι οποίοι έχουν επιζήσει από κάποιο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης ανατρέπει την ημέρα του γάμου του γιου ενός αγροτικού υπάλληλου στην Ουγγαρία το 1945, ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη έχει τελειώσει , σε ένα πικρό χορωδιακό δράμα σε ασπρόμαυρη έκδοση  από το Ούγγρο σκηνοθέτη Φέρεντς Τόροκ  (Ferenc Török).

Στο ιστορικό πλαίσιο, το ραδιόφωνο, που πληροφορεί για τα πάντα (π.χ. έχει μόλις ριχτεί η ατομική βόμβα και στο Ναγκασάκι), και δεύτερο, ένα σοβιετικό στρατιωτικό τζιπ, οι άντρες του οποίου είναι πανταχού παρόντες.

Read More

Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ, ένας μεγάλος φιλόσοφος

Ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Στουτγκάρδη 27 Αυγούστου 1770 – Βερολίνο 13 Νοεμβρίου 1831) ή Έγελος (όπως απαντάται κάποτε στην ελληνική βιβλιογραφία) υπήρξε σημαντικός Γερμανός φιλόσοφος και κύριος εκπρόσωπος του γερμανικού ιδεαλισμού. Επηρέασε βαθιά τη δυτική φιλοσοφία και έγινε γνωστός για τη διαλεκτική θεωρία του.

Ο φιλόσοφος, ο οποίος  κάτι αιώνες μετά τον Ηράκλειτο, έβαλε θεαματικά στο επίκεντρο της φιλοσοφικής σκέψης τη σχέση της αλλαγής με την ουσία και με τα πράγματα.

Αφού δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, έγινε καθηγητής στη Χαϊδελβέργη – στο κέντρο του γερμανικού εθνικού ρομαντισμού. Τέλος, το 1818 έγινε καθηγητής στο Βερολίνο – τη στιγμή ακριβώς που η πόλη αυτή γινόταν, σιγά σιγά, το πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης. Το Νοέμβριο του 1831 πέθανε στη μεγάλη επιδημία χολέρας. Αλλά ο “εγελιανισμός” είχε ήδη εδραιωθεί σ’ όλα τα γερμανικά πανεπιστήμια.

Read More

Βέρνερ Ίλμερ- Ο γερμανός αντιφασίστας κομμουνιστής της Αμαλιάδας

Γερμανοί αντιφασίστες στον ΕΛΑΣ
Από τα τάγματα 999 στο πλευρό της Αντίστασης

Η Βέρμαχτ είχε διακριθεί για τις θηριωδίες της κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα. Ωστόσο, μια αποσιωπημένη πλευρά της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη χώρα μας είναι οι Γερμανοί αντιφασίστες που έδρασαν εντός της Βέρμαχτ, συγκροτώντας αντιφασιστικούς πυρήνες, πραγματοποιώντας προπαγανδιστικές δράσεις εναντίον της χιτλερικής Γερμανίας, αυτομολώντας στον ΕΛΑΣ και διοργανώνοντας εξεγέρσεις – ενέργειες που προώθησαν σε συνεργασία με τις αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τους Βρετανούς. 

Read More

Byung – Chul Han: «Λυπάμαι, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα»

Θεωρείται σταρ μεταξύ των ομοίων του και μπορεί με ελάχιστες προτάσεις να γκρεμίσει ολόκληρα θεωρητικά οικοδομήματα που υποβαστάζουν την καθημερινότητά μας. Γι΄αυτό και είναι αποδέκτης θαυμασμού, αλλά και εχθρότητας. Μια συνομιλία με τον φιλόσοφο Μπιούνγκ – Τσουλ Χαν.

΄

Ο ίδιος είχε προτείνει ως τόπο συνάντησης το καφέ Liebling. Ο συνεσταλμένος φιλόσοφος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου και έχει προξενήσει αίσθηση με τα βιβλία του «Η κοινωνία της κόπωσης» και «Η κοινωνία της διαφάνειας». Αποφεύγει τις συνεντεύξεις.

Έχουν περάσει κιόλας δέκα λεπτά από την κανονισμένη ώρα συνάντησης. Επρόκειτο άραγε να μας στήσει; Τότε όμως εμφανίζεται να κατηφορίζει το δρόμο με το ποδήλατο. Μπαίνει, κάθεται και παραγγέλνει μια Κόκα Κόλα.

Read More

Ονειρεύομαι σε μια άλλη γλώσσα

Ο Martín (Fernando Álvarez Rebeil), είναι ένας νεαρός  γλωσσολόγος, που ταξιδεύει από το Μεξικό σε ένα μικρό χωριό στην καρδιά των ζούγκλας του Μεξικού για να ερευνήσει μια ιθαγενή γλώσσα που ονομάζεται Zikril, σε μια προσπάθεια του να διασώσει νεκρές γλώσσες στις παρυφές του πολιτισμού . Τα μόνα δύο άτομα που βρίσκονται εν ζωή και  μπορούν να μιλήσουν με την υπό εξαφάνιση γλώσσα είναι ο Isauro (José Manuel Poncelis) και ο Evaristo (Eligio Meléndez) και αυτός χρειάζεται μόνο μερικές συζητήσεις μεταξύ τους για να αποκρυπτογραφήσει τη γλώσσα.    Ωστόσο, ο Isauro ούτε ο Evaristo έχουν να συνομιλήσουν εδώ και 50 χρόνια εξαιτίας μιας διαμάχης για μια γυναίκα, την María (Nicolasa Ortíz Monasterio),  την οποία ερωτεύτηκαν και οι δύο. Ο Martín είναι αναγκασμένος να  φέρει κοντά αυτό το ζευγάρι των πρώην φίλων, όπου το ένα μέρος αισθάνεται έντονη δυσαρέσκεια και το άλλο απέραντη θλίψη.  Ωστόσο σε αυτή του την προσπάθεια ανακαλύπτει, ότι υπάρχουν περισσότερα για το παρελθόν τους από αυτά που  συναντά το μάτι. Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν μία μεγάλη φιλία στην απόλυτη αποξένωση;

Πολύ σημαντικά και συγκλονιστικά μυστικά της κουλτούρας που φεύγει με τους δύο τελευταίους ανθρώπους που μιλούν την γλώσσα τη και μαζί με αυτά και μια συνταρακτική ανθρώπινη ιστορία συνυφασμένη με αυτό το ψυχομαχητό.

Το χωριό της ταινίας, βγαλμένο από μια άλλη εποχή, με χρώματα και ήχους σχεδόν υπερβατικά,  γίνεται ο τόπος, το ανυπέρβλητο φόντο πάνω στο οποίο χορεύουν πιασμένα σε ένα τρομερό σφιχταγγάλιασμα με χαρακτήρα πεπρωμένου,  μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα: τι είναι μια γλώσσα και τι πραγματικά χάνει η ανθρωπότητα χάνοντας ένα πολιτισμό, τη γλώσσα του, τους ανθρώπους τους, τα πιστεύω τους, τις ζωές τους, τις χαρές και τις ελπίδες τους;

Τι μπορεί να σημαίνει φιλία αγάπη και έρωτας σε έναν κόσμο σε έναν κόσμο που βασιλεύει η ασημαντότητα και πόσο μακρυά μπορεί να φτάσει η προσπάθεια και ο αγώνας για να παραμείνουν ανέγγιχτα και θεμελιώδη;

Είναι ποτέ δυνατόν να αναμετρηθούν οι άνθρωποι με τη ζωή και τον θάνατο χωρίς τη λυτρωτική δύναμη του μύθου και μακρυά ό ένας από τον άλλο;  

Μια ταινία συναρπαστική, γεμάτη ποίηση με έναν ιδιαίτερο ρυθμό, ενδόμυχο, με ζώνες στα βαθιά και ανεβάσματα στην επιφάνεια για κάποιες ανάσες, με σύμβολα, με τόλμη, με φαντασία, με μία φύση πολλές μουσκεμένη, όμως απίστευτα ζωντανή, πλημμυρισμένη με ήχους μυριάδων πουλιών αγγελιοφόρων της «Μητέρας Πουλί».

Και στην κατακλείδα ένας συγκλονιστικός γρίφος και ένα μεγάλο μήνυμα.

Ο τίτλος «Ονειρεύομαι σε άλλη γλώσσα» αποκτά μια εντελώς νέα έννοια μετά από αυτή την ταινία. Μια μεγάλη ταινία για τη δυσαρέσκεια, την αγάπη και το πέρασμα του χρόνου, αλλά και με την ανοχή και την αποδοχή του εαυτού μας στις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους. Μια ταινία που αντικατοπτρίζει το πώς οι προκαταλήψεις καταστρέφουν τα πάντα: την αγάπη, τη φιλία και τον χρόνο.

Read More

AMA-"Γυναίκες της Θάλασσας"

Μέσα στην πιο βαθιά πισίνα καταδύσεων του κόσμου η Γαλλίδα Julie Gautier θα σκηνοθετήσει και θα εκτελέσει έναν μαγευτικό και αιθέριο υδάτινο χορό για αρκετά λεπτά πριν αναδυθεί στην επιφάνεια για να πάρει ανάσα. Η ταινία-βίντεο τιτλοφορείται Ama, που είναι ο όρος για τις γυναίκες που ασκούν την παλιά παράδοση της ελεύθερης κατάδυσης στην Ιαπωνία («γυναίκα της θάλασσας»). Οι γυναίκες της Αμα-Σαν της Ιαπωνίας υποστηρίζουν μια παράδοση ελεύθερης κατάδυσης 2.000 ετών. Ο  όρος Άμα σημαίνει  «γυναίκα στη θάλασσα» και η σχέση που έχουν αυτές οι γυναίκες με τον ωκεανό είναι μια σχέση απόλυτης προσοχής και σεβασμού, δυσεύρετα στοιχεία της εποχής μας. Αυτό που καθιστά τις Ama μοναδικές είναι ότι απέρριψαν την τεχνολογία που θα έκανε πολύ πιο εύκολη την επαγγελματική τους ζωή, επειδή ήθελαν να προστατεύσουν το άβατο που καταδύουν και να αποτρέψουν την υπεραλίευση. Η απαγόρευση παραμένει μέχρι σήμερα.

Η ταινία ακολουθεί τις χαριτωμένες υποβρύχιες κινήσεις της καλλιτέχνιδος,  και δημιουργεί την εντύπωση ότι ο χορός πραγματοποιείται με μία μόνο ανάσα. Το βίντεο γυρίστηκε στη βαθύτερη πισίνα καταδύσεων στον κόσμο, στην Πάδοβα της Ιταλίας.  Η ταινία μικρού μήκους πραγματοποιήθηκε σε περισσότερες από 40 δημόσιες προβολές σε όλο τον κόσμο την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου 2018 ) και είναι αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες του κόσμου. Η καλλιτέχνης εξηγεί: «Η ιστορία που διηγούμαι μέσα από αυτό τον χορό μπορεί να ερμηνευθεί από τον καθένα με τον δικό του τρόπο, με βάση τη δική του εμπειρία. Δεν ήθελα να επιβάλω κάτι, μόνο να προτείνω. Ήθελα να μοιραστώ τον πόνο μου σε αυτή τη ζωή με αυτή την ταινία και το έκανα καλύπτοντάς τον με χάρη. Για να μη φανεί πολύ βαρύ, βυθίστηκα στο νερό. Την αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες του κόσμου».. H Γαλλίδα Julie Gautier είναι μια απίθανη χορεύτρια, ελεύθερη δύτρια και υποβρύχια σκηνοθέτιδα. «Για μένα, αυτή η ταινία είναι ένας τρόπος να πούμε: δεν είστε μόνοι» είχε αναφέρει κάποια στιγμή με αφορμή την εν λόγω δουλειά της.

Οι γυναίκες ΑΜΑ βυθίζονται σε βάθη μέχρι και 80 πόδια κρατώντας την αναπνοή τους για δύο λεπτά τη φορά χωρίς τη βοήθεια δεξαμενών οξυγόνου ή συσκευών αναπνοής. Συγκομίζουν τα φύκια, τα στρείδια και την αφθονία της παράκτιας Ιαπωνίας στο Νομό Mie, 185 μίλια νοτιοδυτικά του Τόκιο. Μπορεί να βρεί κάποιος αναφορές στις Ama στη συλλογή Ιαπωνικής Ποίησης  του 8^ου αιώνα Man’yoshu ς και στο βιβλίο για τα προσκέφαλα Sonagnon του 10ου αιώνα. Ετσι λοιπόν δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητο ότι ΑΜΑ συνεχίζουν να εξάπτουν  τη φαντασία πολλών φωτογράφων και κινηματογραφιστών μέχρι σήμερα. 

Read More