Φράνκο Μπαζάλια: Ο άνθρωπος που γκρέμισε τα τείχη της τρέλας

Φράνκο Μπαζάλια: Ο άνθρωπος που γκρέμισε τα τείχη της τρέλας

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που ένας άνθρωπος τολμά να κοιτάξει κατάματα ένα ολόκληρο σύστημα και να το χαρακτηρίσει όχι απλώς ελαττωματικό, αλλά βαθιά απάνθρωπο. Ο Φράνκο Μπαζάλια υπήρξε ακριβώς αυτή η μορφή – ένας ψυχίατρος που αρνήθηκε να αποδεχτεί πως η κτηνώδης μεταχείριση των ασθενών με ψυχικές παθήσεις ήταν αναγκαία ή αποδεκτή. Το ριζοσπαστικό του όραμα άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την τρέλα, τα ιδρύματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

«Ζούμε σε μια πραγματικότητα που στηρίζεται στον διαχωρισμό», είχε δηλώσει ο Μπαζάλια σε συνέδριο στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης τον Φεβρουάριο του 1975. «Σε μια κοινωνική οργάνωση που μας σκοτώνει και μας δίνει το δικαίωμα να σκοτώνουμε τους άλλους για να επιζήσουμε. Αυτή είναι η πραγματικότητα που πρέπει να αλλάξει, κι οφείλουμε να παλέψουμε γι' αυτή την αλλαγή, ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε αληθινές απαντήσεις στις κοινωνικές ανάγκες του διπλανού μας – σε μια κοινωνία όπου το σύστημα δεν θα καθορίζεται από αυτούς που το διαχειρίζονται και το ελέγχουν, αλλά από τις ανάγκες όλων, που θα ορίζουν την ποιότητα και τον τρόπο των απαντήσεων».

Αυτά δεν ήταν κενά λόγια. Ο Μπαζάλια αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του για να τα κάνει πράξη.

Read More

Επιστολή στον εγγονό-"Καλλιέργησε τη μνήμη σου"

 

 Το γράμμα του Ουμπέρτο Έκο στον εγγονό του: «Καλλιέργησε τη μνήμη σου και θα ζήσεις χίλιες ζωές»

Πρόκειται για ένα κείμενο που ο εκλιπών μεγάλος στοχαστής έγραψε το 2014, κατά παραγγελία του ιταλικού περιοδικού «L’ Espresso»

 Μια συγκλονιστική επιστολή, ενδεικτική της τεράστιας προσωπικότητας του, έγραψε ο Ουμπέρτο Έκο απευθύνοντάς την στον εγγονό του. Πρόκειται για ένα κείμενο που ο εκλιπών μεγάλος στοχαστής έγραψε το 2014, κατά παραγγελία του ιταλικού περιοδικού «L’ Espresso», το οποίο είχε ζητήσει από τον ίδιο και από άλλες 13 προσωπικότητες του πνεύματος να γράψουν μια επιστολή για το 2014.

Ο Ουμπέρτο Έκο έγραψε την επιστολή προς τον εγγονό του, ο οποίος πρόσφατα εκφώνησε έναν λιτό και ουσιαστικό επικήδειο λόγο στον παππού του.

Στο κείμενο ο Έκο εκδηλώνει τον προβληματισμό του για τις Νέες Τεχνολογίες και τη σημασία της μνήμης. Υποστηρίζει πως ούτε το Διαδίκτυο μπορεί να υποκαταστήσει τη γνώση, ούτε οι υπολογιστές το μυαλό μας και προτρέπει τις νέες γενιές να μαθαίνουν απομνημονεύοντας.

Ολόκληρη η επιστολή:

Read More

Η χειρουργική και το τελωνείο- Γ. Χάσεκ

 

Η ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ

Ιστορία για την ανθρώπινη ατυχία

 Τον γνώρισα ένα μεσημέρι στο εστιατόριο ενός θερέτρου μιας μικρής λουτρόπολης της Βοημίας.

Στην αρχή δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, δεν ανταλλάξαμε παρά μόνο ορισμένες ανούσιες κουβέντες και ίσως δύο φορές καθίσαμε στην ταράτσα του εστιατορίου και ήπιαμε τον καφέ μας. Ήταν, καθώς έδειχνε,   πολύ τσιγκούνης στις λέξεις και εγώ πάλι ήμουν χασομέρης και έτσι ποτέ δεν καταφέραμε να συνομιλήσουμε για αρκετή ώρα.

Έως ότου, μια μέρα διάβασα στις εφημερίδες μια είδηση για το θαύμα της μοντέρνας χειρουργικής, η οποία αυτή την φορά έτρεχε σε όλες τις εφημερίδες και με παραξένεψε πολύ. Ήταν κάτι στα αλήθεια εντυπωσιακό. To ολιγόλογο ταίρι μου καθόταν αναπαυτικά γερμένος σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και μόλις εκείνη τη στιγμή έστριβε ένα τσιγάρο.

«Αυτό πρέπει να το διαβάσετε» του απευθύνθηκα, δίνοντάς του την εφημερίδα. «Είναι πραγματικά εντυπωσιακό!»  

Read More

Οι φλέβες του Κόσμου

Σε μια επαρχία στη μέση της Μογγολικής στέπας, o εντεκάχρονος Άμρα ζει μια παραδοσιακή νομαδική ζωή με τη μητέρα, τον πατέρα και τη μικρή αδερφή του. Το μικρό αγόρι θέλει να συμμετάσχει στο διαγωνισμό ταλέντων της Μογγολίας τραγουδώντας ένα παλιό τραγούδι.  Η ειρηνική τους ρουτίνα όμως δεν μένει αδιατάρακτη. Απειλείται από ένα αντίπαλο, υπέρτερο κατά πολύ σε δύναμη, που ονομάζεται διεθνείς μεταλλευτικές εταιρείες, ο οποίος καταπατά τη γης τους, και σκάβοντας να βρει χρυσάφι καταστρέφει  το φυσικό περιβάλλον, τα προς το ζην των νομάδων και τα όμορφα τοπία της απέραντης γης τους. Ο πατέρας του Άμρα προσπαθεί να ενώσει και να πείσει τους συντρόφους του να μην αποδεχθούν τις αποζημιώσεις που έχουν προσφέρει οι εταιρείες. Όμως η μοίρα έχει για αυτόν και το γιο του άλλα σχέδια. Μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα ο πατέρας βρίσκει τραγικό θάνατο, και ο μικρός Άμρα ξαφνικά βρίσκεται υπεύθυνος για την οικογένειά του. Όμως η σκιά του πατέρα είναι βαριά και αποφασισμένος να ακολουθήσει τα βήματα του  προσπαθεί ταυτόχρονα να συνεχίσει τον αγώνα του πατέρα του εναντίον του Γολιάθ με την ευφυΐα του και τα εργαλεία που διαθέτει ένα 11χρονο αγόρι.

Το «Veins of the World» είναι μια συμπαραγωγή Μογγολίας- Γερμανίας, που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από την Byambasuren Davaa. κινηματογραφίστρια Μογγολικής καταγωγής που διαμένει προς το παρόν στη Γερμανία. Πρόκειται για  ταινία που αποτελεί μια γερή γροθιά στο στομάχι αν και όχι με τον τρόπο που ίσως θα περιμέναμε. Στις  στέπες της Μογγολίας, το τοπίο είναι  εξαιρετικό και μοναδικό, οι σκηνές  διαθέτουν μια απέριττη ποιητικότητα - και η σύνδεσή μας με αυτές αναδεικνύεται επίσης καίρια  για την ταινία. Αυτή η ταινία, που είναι τόσο συγκινητική όσο και θλιβερή, συνοδεύεται επίσης με ένα ισχυρό μήνυμα ενάντια στην απρόσεκτη εκμετάλλευση της γης και την καταστροφή που προκαλεί το σύγχρονο κοινωνικοοικονομικό σύστημα στα φυσικά και ανθρώπινα περιβάλλοντα.

 Έτσι λοιπόν ο σύγχρονος Λεβιάθαν μπορεί να έχει πολλές εικονογραφήσεις να λαμβάνει πολλές μορφές, ωστόσο διαθέτει μία  αδιαίρετη ουσία,  ένας λειτουργών μηχανισμός που δεν μπορεί να αφήνει κανένα αδιάφορο, και η οποίος σταδιακά τείνει να τα περικλείει όλα μέσα στην φρικτή αγκαλιά του. Και όμως κοιτώντας αυτήν την ταινία μου συνέβη κάτι   παράξενο. Ένιωθα σαν να βρίσκομαι μπροστά από ένα πίνακα του Καραβάτζο, όπου μέσα στο κλειστό κόσμο των συμβόλων εισβάλλει ξαφνικά ένα σκοτεινό εξωτερικό στοιχείο που αναπάντεχα ρίχνει σε αυτά ένα δικό του  ιδιαίτερο φως, που ριζώνει σε μία προϋπόθεση: πως οι άνθρωποι δεν είναι συνθήκες και  δεν θα υποταχθούν πλήρως και ασυλλόγιστα σε αυτές. Και τότε, αίφνης, μία ελπίδα σκίρτησε μέσα μου.

Read More

Ο συγγραφέας μιλά με τον εαυτό του- Κ. Τσάπεκ

 

Τι θα γινόταν αν θα έπρεπε κανείς να πολεμήσει εναντίον ενός είδους γιγαντιαίων νεωτερικών σαλαμανδρών;

Ο Κάρελ Τσάπεκ (Karel Čapek, 9 Ιανουαρίου 1890 - 25 Δεκεμβρίου 1938)  ήταν Τσέχος μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, γεννημένος στο Μάλε Σβατονόβιτσε της ανατολικής Βοημίας , που εκείνη την εποχή  τότε ανήκε  Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Για την ιστορία θα αναφέρουμε πως δύο τσέχοι συνάδελφοί του συγγραφείς , σύγχρονοι με αυτόν, σημάδεψαν επίσης ανεξίτηλα την ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας : ο Γιαροσλάβ Χάσεκ ( Jaroslav Hašek)  γράφοντας στα Τσεχικά όπως ο Τσάπεκ και ο Φράντς Κάφκα ( Franz Kafka) γράφοντας στα Γερμανικά. Ο Τσάπεκ σπούδασε Φιλοσοφία και Φιλολογία σε τσεχικά, γερμανικά και γαλλικά πανεπιστήμια και εκτός από την Τσεχική μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Ήταν ένα αληθινό παράδειγμα ενός κεντροευρωπαίου φωτισμένου διανοούμενου και, ευτυχώς για εμάς και για τη λογοτεχνία, παρέκαμψε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω των χρόνιων ιατρικών του προβλημάτων που τον κατέστησαν ακατάλληλο για μάχη. Ο Κ. Τσάπεκ πέθανε στην Πράγα το 1938, λίγο μετά τη δημοσίευση του έργου του Πόλεμος με τις Σαλαμάνδρες . Τολμούμε να πούμε ότι μας άφησε τη σωστή στιγμή, δεδομένου ότι η γνωστή στάση του εναντίον του φασισμού θα τον οδηγούσε με βεβαιότητα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μόλις οι Ναζί κατέλαβαν την Τσεχοσλαβακία. Στην πραγματικότητα, ο αδερφός του, ο ζωγράφος και ποιητής Γιόζεφ Τσάπεκ , δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλσεν το 1945.

Read More

«Αναβάτες του πεπρωμένου» (Riders of destiny)

Η Ινδονησία είναι ένα σύμπλεγμα νησιών στην Νοτιοανατολική Ασία. Αποτελείται από περίπου 18.000 μικρά – και μεγάλα – νησάκια ενώ διαθέτει πληθυσμό άνω των 265 εκατομμυρίων! Είναι η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων είναι μουσουλμάνοι.Η Ινδονησία είναι γνωστή ως ένας σπουδαίος ταξιδιωτικό προορισμός καθώς διαθέτει κάποια εκπληκτικά μέρη όπως το Μπαλί ενώ η γεωγραφική της θέση – κοντά στην Σιγκαπούρη αλλά και την Αυστραλία – την έχει κάνει κεντρικό κόμβο τουρισμού. 

Ας παρακολουθήσουμε  ωστόσο και μια άλλη, διαφορετική εικόνα. 

Νησί Σουμπάουα, ένα απομακρυσμένο νησί της χώρας. Δύο παιδιά 5 και 7 ετών εξασκούνται εξαντλητικά κάθε μέρα υπό αντίξοες συνθήκες, με σκοπό να θριαμβεύσουν στους εθνικούς αγώνες ιπποδρομίας. Οι δύο ανήλικοι αναβάτες τρέχουν με ταχύτητες που αγγίζουν τα 70 χιλιόμετρα την ώρα , χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό, δίχως σέλα και παπούτσια, ρισκάροντας τη σωματική τους ακεραιότητα, αν όχι και τη ζωή τους. 

Προέρχονται κυρίως από φτωχές αγροτικές οικογένειες και οι μικροί «ήρωες» δεν μπορούν να κρατηθούν μακριά από ένα περιβάλλον όπου οι παιδικές ιπποδρομίες αποτελούν μια παραδοσιακή ενασχόληση. 

Η σκληρή καθημερινότητα των παιδιών, , η ελλιπής εκπαίδευση, η μεγάλη εισοδηματική ανισότητα είναι ορισμένοι από τους παράγοντες που αναγκάζουν τις οικογένειες προκειμένου να βιοποριστούν, να κάνουν τα παιδιά τους «αναβάτες του πεπρωμένου». Μικρά, αθώα παιδιά, 4-7 ετών, ωθούνται (ευγενικά!) από τους ίδιους τους τους γονείς να γίνουν αναβάτες σε άλογα κούρσας, σε αγώνες της πλουτοκρατίας, του τζόγου και της εφήμερης δόξας.

Μέσα σε μια απέραντη φτώχεια κι ένδεια, η ιθύνουσα τάξη εκμεταλλεύεται μια παράδοση αιώνων, τους αγώνες αλόγων, για την διασκέδασή της και από την άλλη μεριά μια ξέφρενη κούρσα με προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο: την οριστική απώλεια της παιδικής αθωότητας. Αντιπροσωπεύει η παραπάνω εικόνα κάτι το ακατανόητο για το σημερινό κόσμο ή μήπως συνιστά μία φρικιαστική κανονικότητά του; 

Το ντοκιμαντέρ «Αναβάτες του πεπρωμένου» (Riders of Destiny), παραγωγής Γερμανίας 2019.προβλήθηκε από την ΕΡΤ2, την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2020 και ώρα 23:45, στο πλαίσιο της ζώνης «Doc on ΕΡΤ» –σε Α΄ τηλεοπτική μετάδοση- με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας (12 Ιουνίου). Εμείς είχαμε την ευκαιρία να το παρακολουθήσουμε στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Πελοποννήσου στην πόλη της Αμαλιάδας στις 24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2020. 

Βραβείο Doc on Air καλύτερου πρότζεκτ στο EDN Docs in Thessaloniki του 20ού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (2-11 Μαρτίου 2018). 

Σκηνοθεσία: Μάικλ Νίερμαν. 

Παραγωγή: Άνσγκαρ Πόλε, 7T1 Media, με την υποστήριξη της ΕΡΤ. 

Διάρκεια: 88΄ 

Όσον αφορά τον διακηρυγμένο από τα Ηνωμένα Έθνη στόχο για την εξάλειψη της παιδικής

εργασίας έως το 2025, εννοείται ότι ο ρυθμός μείωσής της παραμένει πολύ πιο αργός από αυτόν που θα οδηγούσε στην επίτευξη αυτού του στόχου. Άλλωστε το διεθνές κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με αντίστοιχες ζωτικές για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό στοχεύσεις.  Η παιδική εργασία φαίνεται ότι θα συνεχίσει να αποτελεί φαινόμενο γερά ριζωμένο κυρίως στις κοινωνίες.  ( Για περισσότερο αναλυτιά στοιχεία βλ. στην παρακάτω διεύθυνση- Στοιχεία-σοκ για την παιδική εργασία σε όλο τον κόσμο).

Πατήστε σε αυτό το σύνδεσμο μέχρι τις 30/7/2020 για να κατεβάσετε και να δείτε ολόκληρο αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ.

Read More

H Ζανά είναι Μαπούτσε

"Το αεράκι ζεσταινόταν σιγά σιγά όσο ανέβαινε ο ήλιος, και η οροσειρά φανέρωνε τα χρώματα των πετρωμάτων της. Ο Ρουμπέν μάζευε τα υπόλοιπα απ’ τα τρόφιμα που τα έτρωγαν τα μυρμήγκια όταν η Ζανά είδε το φύλλο διπλωμένο στα δύο κάτω απ’ το σάκο της, που τον είχε για μαξιλάρι: μια σελίδα σχισμένη από το μαθητικό τετράδιο, το οποίο είχε χαθεί μέσα στις στάχτες. Η Ζανά την ξεδίπλωσε και ο λαιμός της άρχισε να σφίγγεται…

Read More

Ίμρε Κέρτες : Ο άνθρωπος είναι μια μυθοπλασία

Ο Ίμρε Κέρτες γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1929 και πέθανε το 2016 στη Βουδαπέστη, όπου επέστρεψε μετά από πολλά χρόνια που έζησε στο Βερολίνο. Το 1944 συλλαμβάνεται από τους ναζί και μεταφέρεται μαζί με χιλιάδες άλλους Ούγγρους στο Άουσβιτς και έναν χρόνο αργότερα στο Μπούχενβαλντ. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως μεταφραστής, μεταφράζοντας μεταξύ άλλων έργα των Βίτγκενσταϊν, Κανέτι, Νίτσε, Σνίτσλερ Φρόιντ, Χόφμαν από τα γερμανικά στα ουγγρικά. Το 1975 εκδίδεται το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο «Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο». Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί επίσης τα έργα του «Καντίς για ένα αγέννητο παιδί» (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2003, μετάφραση Μάγκυ Κοέν), «Εκκαθάριση» (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2004, μετάφραση Γ.Λαγουδάκου), «Φάκελος Κ. - Μια έρευνα» (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007, μετάφραση Γ.Λαγουδάκου), «Αστυνομική ιστορία» (Εκδόσεις Κέδρος, 2007, μετάφραση Κατερίνα Τσόκα). Από το σύνολο του έργου του και χωρίς φυσικά να τίθεται ζήτημα αξιολόγησης,  δύο έργα μπορούν να θεωρηθούν εμβληματικά και αυτά δεν είναι άλλα από το «Εγώ, ένας άλλος» και το «Μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο».

Read More

Παλαιολιθική τέχνη στο Σπήλαιο της Αλταμίρα

Το Σπήλαιο της Αλταμίρα βρίσκεται στην Βόρεια Ισπανία, 30 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα Σανταντέρ της επαρχίας Κανταβρία. Είναι διάσημο για τις σπουδαίες πολύχρωμες σπηλαιογραφίες του που ανάγονται στην παλαιολιθική εποχή και απεικονίζουν σκηνές κυνηγιού καθώς και διάφορα ζώα της τοπικής πανίδας.Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες,οι παλαιότερες από τις σπηλαιογραφίες που υπάρχουν μέσα στο σπήλαιο χρονολογούνται μέχρι και 36.000 χρόνια πριν(!).Αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1985.

Η ανακάλυψη της Αλταμίρα

Το σπήλαιο της Αλταμίρα ανακαλύφθηκε τυχαία από έναν κυνηγό,τον Μοντέστο Κουμπίλας το 1868.Το 1876 το σπήλαιο επισκέφθηκε ένας ντόπιος ευγενής ονόματι Μαρσελίνο Σανζ,ο οποίος ήταν και ερασιτέχνης αρχαιολόγος.Τρία χρόνια αργότερα το 1879 ο Σανζ θα επιστρέψει ξανά στο σπήλαιο μαζί με την οκτάχρονη κόρη του και θα ξεκινήσει τις ανασκαφές στην είσοδο του σπηλαίου εισέρχοντας έτσι στον πρώτο θάλαμο.Εκεί θα ανακαλύψει τις διάφορες ζωγραφιές σπάνιας ομορφιάς στα τείχη του σπηλαίου,μαζί με κόκκαλα ζώων και πέτρινα εργαλεία.Πεπεισμένος για την αυθεντικότητα της πρώιμης αυτής μορφής τέχνης και το γεγονός ότι χρονολογείται από την παλαιολιθική εποχή,θα εκδόσει το 1880 περιγραφές που αφορούσαν τα πρόσφατα ευρήματα του.

Read More

Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ, ένας μεγάλος φιλόσοφος

Ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Στουτγκάρδη 27 Αυγούστου 1770 – Βερολίνο 13 Νοεμβρίου 1831) ή Έγελος (όπως απαντάται κάποτε στην ελληνική βιβλιογραφία) υπήρξε σημαντικός Γερμανός φιλόσοφος και κύριος εκπρόσωπος του γερμανικού ιδεαλισμού. Επηρέασε βαθιά τη δυτική φιλοσοφία και έγινε γνωστός για τη διαλεκτική θεωρία του.

Ο φιλόσοφος, ο οποίος  κάτι αιώνες μετά τον Ηράκλειτο, έβαλε θεαματικά στο επίκεντρο της φιλοσοφικής σκέψης τη σχέση της αλλαγής με την ουσία και με τα πράγματα.

Αφού δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, έγινε καθηγητής στη Χαϊδελβέργη – στο κέντρο του γερμανικού εθνικού ρομαντισμού. Τέλος, το 1818 έγινε καθηγητής στο Βερολίνο – τη στιγμή ακριβώς που η πόλη αυτή γινόταν, σιγά σιγά, το πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης. Το Νοέμβριο του 1831 πέθανε στη μεγάλη επιδημία χολέρας. Αλλά ο “εγελιανισμός” είχε ήδη εδραιωθεί σ’ όλα τα γερμανικά πανεπιστήμια.

Read More

AMA-"Γυναίκες της Θάλασσας"

Μέσα στην πιο βαθιά πισίνα καταδύσεων του κόσμου η Γαλλίδα Julie Gautier θα σκηνοθετήσει και θα εκτελέσει έναν μαγευτικό και αιθέριο υδάτινο χορό για αρκετά λεπτά πριν αναδυθεί στην επιφάνεια για να πάρει ανάσα. Η ταινία-βίντεο τιτλοφορείται Ama, που είναι ο όρος για τις γυναίκες που ασκούν την παλιά παράδοση της ελεύθερης κατάδυσης στην Ιαπωνία («γυναίκα της θάλασσας»). Οι γυναίκες της Αμα-Σαν της Ιαπωνίας υποστηρίζουν μια παράδοση ελεύθερης κατάδυσης 2.000 ετών. Ο  όρος Άμα σημαίνει  «γυναίκα στη θάλασσα» και η σχέση που έχουν αυτές οι γυναίκες με τον ωκεανό είναι μια σχέση απόλυτης προσοχής και σεβασμού, δυσεύρετα στοιχεία της εποχής μας. Αυτό που καθιστά τις Ama μοναδικές είναι ότι απέρριψαν την τεχνολογία που θα έκανε πολύ πιο εύκολη την επαγγελματική τους ζωή, επειδή ήθελαν να προστατεύσουν το άβατο που καταδύουν και να αποτρέψουν την υπεραλίευση. Η απαγόρευση παραμένει μέχρι σήμερα.

Η ταινία ακολουθεί τις χαριτωμένες υποβρύχιες κινήσεις της καλλιτέχνιδος,  και δημιουργεί την εντύπωση ότι ο χορός πραγματοποιείται με μία μόνο ανάσα. Το βίντεο γυρίστηκε στη βαθύτερη πισίνα καταδύσεων στον κόσμο, στην Πάδοβα της Ιταλίας.  Η ταινία μικρού μήκους πραγματοποιήθηκε σε περισσότερες από 40 δημόσιες προβολές σε όλο τον κόσμο την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου 2018 ) και είναι αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες του κόσμου. Η καλλιτέχνης εξηγεί: «Η ιστορία που διηγούμαι μέσα από αυτό τον χορό μπορεί να ερμηνευθεί από τον καθένα με τον δικό του τρόπο, με βάση τη δική του εμπειρία. Δεν ήθελα να επιβάλω κάτι, μόνο να προτείνω. Ήθελα να μοιραστώ τον πόνο μου σε αυτή τη ζωή με αυτή την ταινία και το έκανα καλύπτοντάς τον με χάρη. Για να μη φανεί πολύ βαρύ, βυθίστηκα στο νερό. Την αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες του κόσμου».. H Γαλλίδα Julie Gautier είναι μια απίθανη χορεύτρια, ελεύθερη δύτρια και υποβρύχια σκηνοθέτιδα. «Για μένα, αυτή η ταινία είναι ένας τρόπος να πούμε: δεν είστε μόνοι» είχε αναφέρει κάποια στιγμή με αφορμή την εν λόγω δουλειά της.

Οι γυναίκες ΑΜΑ βυθίζονται σε βάθη μέχρι και 80 πόδια κρατώντας την αναπνοή τους για δύο λεπτά τη φορά χωρίς τη βοήθεια δεξαμενών οξυγόνου ή συσκευών αναπνοής. Συγκομίζουν τα φύκια, τα στρείδια και την αφθονία της παράκτιας Ιαπωνίας στο Νομό Mie, 185 μίλια νοτιοδυτικά του Τόκιο. Μπορεί να βρεί κάποιος αναφορές στις Ama στη συλλογή Ιαπωνικής Ποίησης  του 8^ου αιώνα Man’yoshu ς και στο βιβλίο για τα προσκέφαλα Sonagnon του 10ου αιώνα. Ετσι λοιπόν δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητο ότι ΑΜΑ συνεχίζουν να εξάπτουν  τη φαντασία πολλών φωτογράφων και κινηματογραφιστών μέχρι σήμερα. 

Read More

Τα εγκαίνια ενός Μουσείου

Τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη

Δύο ειδήσεις, δύο αλληλοσυμπληρωματικές ενημερώσεις, κυκλοφόρησαν με μορφή χιονοστοιβάδας στα τοπικά και πανελλαδικά δίκτυα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Η μία στις κυκλοφόρησε 17/2/2017 είχε ως εξής :

«Στην προχθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου ήλιδας, ο Δήμαρχος Ήλιδας κ. Χρήστος Χριστοδουλόπουλος, ανέφερε ότι σύμφωνα με ανεπίσημη ανακοίνωση τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη θα πραγματοποιηθούν στις 27 Μαρτίου.

Να σημειωθεί, πως στην τελική ευθεία μπαίνει ο Δήμος Ήλιδας για το Μουσείο «Νίκος Μπελογιάννης-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου» και την επίσπευση των διαδικασιών έχει αναλάβει τα γραφεία του Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα και του Πρόεδρου της Βουλής, εδώ και μερικούς μήνες για να ολοκληρωθεί το έργο.

Τέλος, ύστερα από την προσπάθεια 21 χρόνων συνολικά, το Μουσείο Μπελογιάννη μπαίνει στο τελικό στάδιο και το Μουσείο αναμένεται να δοθεί προς  κατοίκους όλης της χώρας.»

μία κατά τη γνώμη μας πολύ σημαντική είδηση, η οποία είχε ως εξής:   

Η «λακωνικότητα» της ανακοίνωσης ήταν είναι πράγματι αξιοπρόσεκτη, αξιοσημείωτη και αξιοπερίεργη αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι μάλλον πρόκειται για το σημαντικότερο μεταπολεμικό πολιτιστικό γεγονός διεθνούς ακτινοβολίας για την πόλη της Αμαλιάδας.

Όμως ακολούθησε η δεύτερη είδηση στις 07/03/2017 που έβαζε καλύτερα τα πράγματα στη θέση τους:

«Παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια του Μουσείου “Νίκος Μπελογιάννης” την Δευτέρα 27 Μαρτίου στις 12 το μεσημέρι. Στα εγκαίνια θα παρευρεθούν επίσης ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης και αρχηγοί κοινοβουλευτικών κομμάτων και θα γίνουν τρεις ημέρες πριν τη συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεση του μεγάλου αγωνιστή Νίκου Μπελογιάννη, στις 30 Μάρτη του 1952.

Εν όψει της επίσημης λειτουργίας του Μουσείου ο δήμαρχος Ηλιδας Χρήστος Χριστοδουλόπουλος με ανακοίνωσή του καλεί τους πολίτες να διαθέσουν τυχόν αρχειακό υλικό που έχουν στην κατοχή τους για τη μόνιμη έκθεση, δίνοντας τη δυνατότητα στο ευρύ κοινό να γνωρίσει άγνωστες πτυχές της ζωής του ιστορικού προσώπου της Αριστεράς, που είναι συνδεδεμένο με την Αμαλιάδα».

Αναμφισβήτητα τα εγκαίνια ενός μουσείου και ειδικότερα του εν λόγω μουσείο είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός, ( προσωπικά πιστεύουμε ότι πρόκειται για το πιο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός της μεταπολιτευτικής Αμαλιάδας και Ηλέιας με διεθνή ακτινοβολία και προεκτάσεις)  ας σκεφτούμε λίγο όμως το νόημα του γεγονότος, μιας και οι παραπάνω ειδήσεις μας προδιαθέτουν ώστε να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα, μερικά εκ των οποίων προκύπτουν αβίαστα:

·         Κατ’ αρχήν , τι ακριβώς σημαίνει εν γένει η πρόταση «εγκαινιάζω ένα μουσείο»? Μήπως καλώ επισήμους , κόβω την κορδέλα εγκαινίων, φωτογραφίζομαι, , βγάζω δακρύβρεχτους λόγους και  καθολικούς λόγους , στέλνω φωτογραφίες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κάνω αναρτήσεις με τη φωτογραφία μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ( twitter, facebook κ.λ.π, που παρεμπιπτόντως την εποχή της θυσίας του Νίκου Μπελογιάννη δεν  είχαν και τόση μεγάλη πέραση), συντρώγω μετά οινοποσίας με τους επισήμους και τους επαΐοντες, ένθεν κει κείθεν, συζητώντας ταυτόχρονα για το «μεγαλείο» της θυσίας ή και το «μάταιο» και το «άδικο» πολλές φορές. Με άλλα λόγια , μήπως δηλαδή σημαίνει ότι,  στο φόντο της ζωής μιας σπουδαίας προσωπικότητας και ενός μεγάλου γεγονότος , θα πρέπει κάποιοι να στριμωχνούν, σε ένα τόπο στο χώρο και στο χρόνο,  σε ένα ιδιότυπο διαγωνισμό για το ποιος «θα γίνει πιο ορατός» από τον άλλον, κατά το «γίνε ορατός», «μπες ακούραστα σε κοινή θέα», τα δύο συχνότερα αποφεύγματα του κυρίαρχου λόγου? Λέω, μήπως?

·         Τι σημαίνει εγκαινιάζω ένα μουσείο «Νίκος Μπελογιάννης-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου», στην Αμαλιάδα του Νίκου Μπελογιάννη, αλλά και των τόσων άλλων γνωστών και άγνωστων συντρόφων του και συναγωνιστών του που τον συντρόφεψαν και στα δύο αυτά μεγάλα ιστορικά γεγονότα για την Ελλάδα του εικοστού αιώνα, την Εθνική αντίσταση και τον Εμφύλιο. Διότι ο Νίκος Μπελογιάννης δεν ήταν κομπάρσος σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, ήταν πρωταγωνιστής και τραγικός ήρωας, και οι πρωταγωνιστές έχουν λόγους για τους οποίους αναλαμβάνουν τους ρόλους τους αλλά κυρίως έχουν ιδέες, ιδεώδη και ιδανικά. Και ιδανικά τα οποία απευθύνονται στο μέλλον, στις νέες γενιές, στα νέα προβλήματα, είναι ιδέες και ιδανικά διαχρονικά. Άραγε η διαδικασία των εγκαινίων ενός μουσείου των πρωταγωνιστών στον τόπο που γεννήθηκαν , όπου η ψυχή τους και και η σκέψη τους σκίρτησε για πρώτη φορά, θα πρέπει να  έχει σχέση και με αυτές τις ιδέες, θα πρέπει να είναι τόπος συνάντησης με αυτές , συζήτησης και και κριτικής ενασχόλησης με ή απλώς θα πρέπει να «αποκαλύπτει» μια τυπική σχέση του ήρωα με τον τόπο, όπου μέσα από κάδρα, φωτογραφίες, προθήκες, πάγκους κ.λ.π θα «αποκρυπτογραφείται» ο «ήρωας», η σχέση του με την εποχή του, και όπου διάφοροι «κομπάρσοι της ιστορίας» και του παρόντος θα προσπαθούν και θα επιθυμούν να βρεθούν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, να παίζουν συνήθεις σημερινούς ρόλους, δηλαδή να φαίνονται? Μήπως λοιπόν ο «χαμογελαστός» «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» είχε ιδέες και ιδανικά, οραματιζόταν μια άλλη Ελλάδα, ελεύθερη, χωρίς εξάρτηση, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, πράγματα που η πλειοψηφία των εγκαινιάζοντων έχουν προ πολλού εναποθέσει σε μια άλλη προθήκη που κάποτε είχε εύστοχα και κάτω από άλλες περιστάσεις και συνδηλώσεις αναφερθεί ως "χρονοντούλαπο της ιστορίας"? Λέω, μήπως? 

·         Είναι , ένα μουσείο που φέρει τον τίτλο «Νίκος Μπελογιάννης-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου» παρόμοιο με ένα π.χ τεχνολογικό μουσείο, ένα μουσείο φυσικής ιστορίας, ένα μουσείο οίνου κ.λ.π, και με αυτή την έννοια ανήκει σε όλους,   με την μοναδική προϋπόθεση το κοινό τους θεματικό, εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον ή το ότι είναι αρκούντως ευαίσθητοι και μπορούν να συγκινηθούν  ως άνθρωποι με το χαμό ενός συνανθρώπου τους, συμπολίτη τους, πολύ νέου εν προκειμένου,  και να συζητούν σε συναντήσεις μεταξύ οίνου και άρτου, φυσικά ντυμένοι στα καλά τους, για το άδικο και τη ματαιότητα της θυσίας του, και μάλιστα σε τόσο νεαρή ηλικία, σε ένα δρόμο που ποτέ δεν θα πρότειναν για κανένα, πόσο μάλλον για τον εαυτό τους. Μπορεί ένα μουσείο που αφορά τη ζωή, την ηρωική και παραδειγματική αντιστασιακή δράση που έφτασε έως την μεγαλειώδη  τραγική θυσία για λογαριασμό των πολλών και των αδυνάτων, να είναι μουσείο όλων, να ανήκει σε όλους , ακόμη και σε αυτούς που είτε είναι ενεργοί φορείς αντίπαλων ιδεολογιών  είτε ασπάζονται τις ερμηνείες αντιπάλων και πολλές φορές αυτουργών των αγωνιστών? «Οι Αμερικανοί, ο στρατός και το παλάτι ήθελαν νεκρό τον Μπελογιάννη», σε αυτό φαίνεται να συντείνει κάθε στοιχειωδώς συνεπής ιστορική ανάλυση. Γιατί άραγε, με ποια λογική? Για ποιους πολιτικούς, κοινωνικούς και ιδεολογικούς λόγους? Πρέπει ένα μουσείο, «η διαδικασία μουσείο» να στέκεται απέναντι σε αυτά, να τα κοινωνεί, να τα θεματοποιεί , να καθιστά τις έως τώρα απαντήσεις προβληματικές και ανεπαρκείς, προσεγγίσεις σε μια μεγαλύτερη αλήθεια που ακόμη μας διαφεύγει?

·         Μουσείο «Νίκος Μπελογιάννης-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου». Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος ήταν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, ένα πεδίο πάνω στο οποίο μεθοδεύτηκε μία διπλή στρατηγική στην οποία συναντήθηκαν εγχώριες και διεθνείς καθεστηκυίες δυνάμεις : την εκρίζωση των πολιτικών, κοινωνικών αλλαγών που είχε επιφέρει η Αντίσταση στην κοινωνική και πολιτική και κοινωνική εμπειρία ( απo-εαμοποίηση) και την εμπέδωση της πειθάρχησης των κοινωνιών την οποία επέβαλλε ο Ψυχρός πόλεμος. Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος ήταν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, ένας πόλεμος που στόχευε . στην απόλυτη υποταγή και την άρνηση του «άλλου» που επίσης είχε κατασκευάσει. Και ήταν συγχρόνως ένας πόλεμος πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε ο σκληρός ταξικός κόσμος της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Πώς εκδηλώθηκε αυτός ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας όμως? Ένα μουσείο της Εθνικής Αντίστασης θα προσπαθήσει άραγε να προσεγγίσει με αφετηρία τα εγκαίνιά του και εν συνεχεία με τη λειτουργία του αυτά τα σημαντικά ερωτήματα? Και αν ναι, πως ακριβώς? Εδώ προκύπτει το επόμενο ερώτημα

·          Πως ακριβώς θα λειτουργήσει το νέο Μουσείο? Στη βάση ποιας μουσειολογικής μελέτης? Ποιοι θα το λειτουργήσουν? Με τι προσόντα , τι ικανότητες, ποιο σχεδιασμό και ποια οράματα? Πώς θα γίνει η επιλογή τους? Με τι πόρους? Πως θα διασφαλιστεί η διαφανής, δημοκρατική και ανοιχτή προς την τοπική και ευρύτερη κοινωνία αλλά και το διεθνές περιβάλλον  λειτουργία του?  κ.λ.π, κ.λ.π. Οι λακωνικές ανακοινώσεις δεν διασαφηνίζουν τίποτε από όλα αυτά, δημιουργούν εντυπώσεις, θολώνουν τα νερά, καθιστώντας μας δικαιολογημένα καχύποπτους ως προς τις προθέσεις.

Ο σπουδαίος τσέχος μαρξιστής φιλόσοφος Κάρελ Κοσίκ, σε ένα σημαντικό του κείμενο

(αμετάφραστο στα ελληνικά) που φέρει τον τίτλο η Λούμπεν μπουρζουαζία και η υψηλή πνευματική αλήθεια) αναφέρει κάπου σε κάποιο σημείο:  « Εάν ζούσε ο Γκαίτε στην εποχή μας μας θα έλεγε μια μέρα στον Έκερμαν: ακούστε προσεκτικά, θα σας αποκαλύψω το μεγάλο μυστικό της Ευρωπαϊκής Ιστορίας. Στις ανατροπές και στις επαναστάσεις πολεμούσε ο λαός στα χαρακώματα, γκρέμιζε το παλιό καθεστώς και τους καρπούς της νίκης του τους καρπώνονταν άλλοι. Ο λαός άργησε, τον απελευθερωμένο χώρο τον κατέλαβαν και χρησιμοποίησαν για να ικανοποιήσουν τα ιδιοτελή συμφέροντα δυνάμεις οι οποίοι κατορθώνουν στη σωστή στιγμή να οργανωθούν και αστραπιαία καταλαμβάνουν λειτουργίες, υψηλά πόστα, κερδοφόρες θέσεις και θέσεις επιρροής»

Ο Μαρξ  έλεγε " ...Ο θάνατος των ηρώων μοιάζει με το γέρμα του ήλιου και όχι με το σκάσιμο ενός παραμορφωμένου βατράχου" (κατά σύμπτωση η αναφορά γίνεται στην διδακτορική του διατριβή όπου είχε θέμα τη φιλοσοφία δύο ελλήνων φιλοσόφων, του Δημόκριτου και του Επίκουρου, και πράγματι οι συμπτώσεις είναι αξιοπερίεργες).

Εειρήσθω εν παρόδω και ο Νίκος ήταν μαρξιστής, και μεγάλος αντιφασίστας και είναι εντυπωσιακή η βουβαμάρα γύρω από αυτές τις ιδιότητες του Νίκου, κυρίως την πρώτη,  γιατί μάλλον κάτι τέτοιο καίει τις φιλόδοξες χούφτες.

Το να είναι κανείς μέλος της οποιαδήποτε ανθρώπινης κοινότητας σημαίνει να τοποθετείται σε σχέση με το παρελθόν του έστω και για να το αρνηθεί

Όμως όπως είχε πει ο ίδιος παραπάνω διανοητής Κάρελ Κόσικ σε ένα άλλο δοκίμιό του που φέρει το σημαδιακό τίτλο «Το αγόρι και ο θάνατος»:

"Ακόμα και η συνείδηση ενός λαού πάσχει από σύγχυση. Ένας λαός που δεν έχει ξεκαθαρίσει εάν νίκησε ή ηττήθηκε στον πόλεμο, εάν η υπόθεση που υπερασπίστηκε ήταν καλή ή κακή, αν αγωνίστηκε με το μέρος του δικαίου ή του αδίκου, αν πρέπει να προτιμήσει τη γενναιότητα ή τη συνετή αναμονή- αυτός ο λαός εκτίθεται στον κίνδυνο να χάσει το μέτρο και το μέσο, να βουλιάξει στη μετριότητα και να γίνει άθυρμα στα χέρια ξένων και ντόπιων δολοπλόκων. Ο λαός δέρνεται από αμφιβολίες οι οποίες δεν έχουν τίποτα το κριτικό και δημιουργικό αλλά είναι καταστρεπτικές"

Τι «τυποποιημένο κοινωνικό παρελθόν»  δεν είναι παρελθόν και κυρίως δεν είναι παρελθόν που είναι προσανατολισμένο στο μέλλον.

Θα επιθυμούσαμε επιπρόσθετα,  με την ευκαιρία του γεγονότος,  να υπενθυμίσουμε στους διαφόρους θεατρίνους μερικές απλές αλήθειες ίσως και προειδοποιήσεις  σε μια προσπάθεια να τους «προστατεύσουμε» από την αυτογελοιοποίησή  τους :

Αξιότιμοι κύριοι,  προσέξτε καλά διότι εδώ δεν είμαστε ούτε σε χώρα ούτε σε πόλη Βουσμάνων.

Το μουσείο του «Νίκου Μπελογιάννη-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου» δεν αφορά εσάς, δεν σχετίζεται με σας, αλλά με όλους εμάς τους άλλους,  και κυρίως σχετίζεται και αφορά την νεολαία του αύριο και τους αγώνες της για έναν διαφορετικό μέλλον από αυτό που εσείς της κατασκευάζεται,  μεθοδικά κάθε μέρα, σημείο με σημείο , αντιστρέφοντας τις επιθυμίες της, καταστρέφοντας τα όνειρά της,   προσπαθώντας να σώσετε το κουρασμένο τομάρι σας, αδυνατώντας να σηκωθείτε και να εγείρεται στοιχειώδες ανάστημα στους σύγχρονούς δυνάστες και καταπιεστές. Καθιστάμενοι έτσι πολλές φορές συνεργοί και συνεργάτες , ορντινάτσες τους .

Το μουσείο του «Νίκου Μπελογιάννη-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου» δεν αποτελεί συρραφή, συγκόλληση, μπάλωμα, κολυμπήθρα του Σιλωάμ, απονομή βραβείων Όσκαρ δεξιώσεις και επίσημα γεύματα, αλλά ρωγμή  χάσμα, χαίνουσα πληγή,  σαν αυτή που έφερε ο Νίκος στο χέρι του και συνεχώς την κοιτούσε σκεπτικός,

Διότι οι αγώνες και οι θυσίες του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του δεν ήταν προσκοπισμός, δεν επιδίωκαν την βεβαιότητα της ένταξης αλλά αποτελούσαν τόλμημα πετάγματος. Δεν ήταν ευτελείς θυσίες που κανείς δεν λογαριάζει διότι είναι ενσωματωμένες στην τρέχουσα καθημερινή ζωή, αλλά θυσίες που προαναγγέλλουν την εξαιρετικότητα, συμβάντα που ανακόπτουν  τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων, ανοίγουν έναν άλλο χώρο αλλά και χρόνο και εγκαινιάζουν μια άλλου είδους κίνηση που απελευθερώνει από το μούδιασμα, την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Και με αυτή την έννοια η θυσία βγάζει από το αυτονόητο και οδηγεί στον εορτασμό, δημιουργεί χώρο για την πραγματική εορτή.

Προσέξτε κύριοι διότι τα εγκαίνια ενός τέτοιου μουσείου δεν είναι σύμβαση, δεν είναι ρουτίνα, μηχανική επανάληψη των τετριμμένων χωρίς καμία έμφαση στο περιεχόμενο αλλά είναι ιεροτελεστία και ως τέτοια δεν αποτελεί καμία πράξη εθιμοτυπική και συμβατική. Η ιεροτελεστία αποδίδει τιμές και αναγνωρίζει. Δεν αποδίδουν όμως και δεν αναγνωρίζουν τιμές οι ζωντανοί στους νεκρούς όταν τους ανακατεύουν στα επίγεια παιγνίδια τους, όταν σέρνουν τους νεκρούς από το βασίλειο της λάμψης της θυσίας τους στο επίγειο σκότος τους, όταν χρησιμοποιούν τους τιμημένους νεκρούς ως ασπίδα και μέσο για να επιβάλλουν δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, συσκοτίζοντας τις πράξεις των νεκρών και δυσκολεύοντας τις γενιές που μεγαλώνουν σήμερα να καταλάβουν την σημασία τους,  οδηγώντας την να τις αντιμετωπίζει με ατάραχη αδιαφορία. Τόσο η απόρριψη της θυσίας όσο και ο δοξασμός της με ιδιοτέλεια,  αποτελούν μπακαλίστικους υπολογισμοούς και ωφελιμιστικές αντιλήψεις ζωής.

Προσέξτε κύριοι, επειδή το μουσείο του «Νίκου Μπελογιάννη-Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου» έχει τέτοια λάμψη και δύναμη που θα καταστήσει τις ιδιοτελείς σας επιθυμίες, φιλοδοξίες  και πράξεις περιφερειακό μέγεθος, σκιά, παρωδία, κωμωδία, σαχλαμάρα, θα τις καταστήσει καταγέλαστες. Το Μουσείο αυτό έχει την διακριτική ικανότητα να διαχωρίζει τον ψευτο-θεατρίνο από τον αληθινό ηθοποιό , το παιγχνίδι και την ψευδή -αναπαράσταση από την αληθινή αναπαράσταση και την πραγματική ζωή. Πρέπει να έχει κάποιος πολύ μεγάλο ηθικό ανάστημα να σταθεί απέναντι σε αυτή τη λάμψη χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο να χαθεί στην αναλαμπή της, να γελοιοποιηθεί, να συντριβεί.     

«Διότι οι αετοί μπορεί να πετάξουν καμιά φορά χαμηλά αλλά οι κότες δεν μπορούν να πετάξουν ποτέ ψηλά» έλεγε  ένας μεγάλος ομοϊδεάτης του Νίκου, και ο Νίκος, η ζωή του, το έργο του και η τραγική και ηρωική του θυσία δεν προσφέρεται και δεν θα γίνει ποτέ οδοντογλυφίδα για να καθαρίσουν τα δόντια τους κάποιοι ένθεν και κείθεν,  οι οποίοι φάγανε,  και εξακολουθούν να τρώνε κρέας από αυτήν. Αυτοί που υπάρχουν παντού και πάντα.

Επειδή «ο ένας πάντα λείπει, και όταν εμφανίζεται γίνεται τραγούδι και παραμύθι, και όποιος γίνεται τραγούδι και παραμύθι, μένει» . Γίνεται φως. Οι άλλοι, οι γιγάντιοι νάνοι, εξαυλώνονται , γίνονται σκιές, σκοτάδι ... 

"Η εκτέλεση του Μπελογιάννη" - Πέτερ ντε Φράνσια

Read More

"Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα"

Κυκλοφορεί: Οκτώβριος 2016

Η έκδοση αυτή παρουσιάζει για πρώτη φορά τα πλήρη πρακτικά των δύο δικών του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, μεγάλο μέρος από τα σήματα Βαβούδη, τα υπομνήματα μετατροπής της θανατικής ποινής των Μπελογιάννη, Μπάτση και Καλούμενου σε ισόβια κάθειρξη, σχολιασμό για τον τρόπο διεξαγωγής καθώς και το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν οι δίκες.

Το περιεχόμενο των ιστορικών ντοκουμέντων συμβάλει στο να αποκτήσει ο αναγνώστης τη δική του οπτική απέναντι στα συγκεκριμένα δραματικά γεγονότα. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορεί να παρακάμψει καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης των ιστορικών εξελίξεων όπως ο ρόλος των ΗΠΑ (η στάση των οποίων παρουσιάζεται μέσα από τη χρήση των αρχείων του Foreign Office) το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε η ηγεσία του ΚΚΕ, και ιδιαίτερα ο Ν. Ζαχαριάδης αμέσως μετά την ήττα στον εμφύλιο, η αμφιθυμική στάση των κομμάτων του Κέντρου και προσωπικά του Ν. Πλαστήρα, ο ρόλος του Θρόνου και του Στρατού. 

Η πρωτοτυπία της μελέτης των παραπάνω είναι πως σε ορισμένες περιπτώσεις το αρχειακό υλικό οδηγεί σε διαπιστώσεις εικονοκλαστικού χαρακτήρα. Οι ΗΠΑ μόνο μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Κορέα βρέθηκαν να πρωτοστατούν στην επιβολή του αυταρχικού μετεμφυλιακού πλαισίου, η δράση του ΚΚΕ απείχε παρασάγγας από την πολιτική του «όπλου παραπόδα», η κυβέρνηση Πλαστήρα είχε πολύ σοβαρές ευθύνες για τις εκτελέσεις, το Παλάτι διαδραματίζει υποδεέστερο ρόλο σε σχέση με αυτό των ΗΠΑ και του Στρατού.

Στις ίδιες τις δίκες από τη μια εντυπωσιάζει ο ηρωισμός του Ν. Μπελογιάννη, και αρκετών άλλων που υπερασπίζονται τα ιδανικά τους. Από την άλλη η σπουδή πολλών κατηγορούμενων να αποποιηθούν τη σχέση τους με το κομμουνιστικό κίνημα συμπυκνώνει τους όρους της ήττας στον Εμφύλιο για την ελληνική Αριστερά στο πλαίσιο της κρατικής τρομοκρατίας της εποχής.

Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα

Πλήρη πρακτικά και ιστορικό των δικών Μπελογιάννη-Τα σήματα Βαβούδη

Σακελλαρόπουλος Σπύρος- Σακελλαρόπουλος Γρηγόρης

Σελ.: 528
Σχήμα: 17 x 24
ISBN: 978-960-499-197-6
Τιμή: 17,90 €
Τιμή online: 16,27 €

Ένα σημαντικό βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί και να συζητηθεί!!!

Ο σπουδαίος τσέχος μαρξιστής φιλοσοφος Κάρελ Κόσικ (ειρήσθω εν παρόδω και ο Νίκος ήταν μαρξιστής) σε ένα σημαντικό δοκίμιό του που φέρει το σημαδιακό τίτλο "Το αγόρι και ο θάνατος" είχε γράψει τα παρακάτω λόγια:

"Ακόμα και η συνείδηση ενός λαού πάσχει από σύγχυση. Ένας λαός που δεν έχει ξεκαθαρίσει εάν νίκησε ή ηττήθηκε στον πόλεμο, εάν η υπόθεση που υπερασπίστηκε ήταν καλή ή κακή, αν αγωνίστηκε με το μέρος του δικάιου ή του άδίκου, αν πρέπει να προτιμήσει τη γεναιότητα ή τη συνετή αναμονή- αυτός ο λαός εκτίθεται στον κίνδυνο να χάσει το μέτρο και το μέσο, να βουλιάξει στη μετριότητα και να γίνει άθυρμα στα χέρια ξένων και ντόπιων δολοπλόκων. Ο λαός δέρνεται από αμφιβολίες οι οποίες δεν έχουν τίποτα το κριτικό και δημιουργικό αλλά είναι καταστρεπτικές"

Και επειδή έχουν προγραμματιστεί για τις 27 του Μαρτίου του 2017 τα εγκαίνια του «Μουσείου Μπελογιάννη -Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μουσείο Εμφυλίου πολέμου» αλλά και επειδή όπως έλεγε ο Μαρξ " ...Ο θάνατος των ηρώων μοιάζει με το γέρμα του ήλιου και όχι με το σκάσιμο ενός παραμορφωμένου βατράχου" ( κατά σύμπτωση στην διδακτορική του διατριβή όπου είχε θέμα τη φιλοσοφία δύο ελλήνων φιλοσόφων, του Δημόκριτου και του Επίκουρου), στο θέμα θα επανέλθουμε. 

Διότι πρόκειται κατά τη γνώμη  μας για το σημαντικότερο μεταπολεμικό πολιτιστικό γεγονός για την πόλη της Αμαλιάδας και όλο το νομό Ηλείας, , με διεθνείς προεκτάσεις,  κάτι που η αξιοπρόσεκτη, αξιοσημείωτη και αξιοπερίεργη "λακωνικότητα" της ανακοίνωσης του Δήμου Ήλιδας δείχνει είτε να αγνοεί είτε να προσπερνά. 

Όμως μια παλιά Ιταλική παροιμία λέει Altro è parlar di morte altro è morire και ως γνωστό οι παροιμίες εκτός από το κυριολεκτικό έχουν και μεταφορικό περιεχόμενο.

Add caption

Read More